زخم فطرت

ص: 11
قرآنی‌ات به همه فرموده‌ای: وَ لا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَن
؛ «به کارهای زشت، خواه آشکار و خواه پنهان، نزدیک نشوید.» (انعام: 151)
بی‌گمان، چنان که ترمز در اتومبیل برای سقوط نکردن در پرتگاه‌ها و جلوگیری از حوادث باید باشد، اهرم‌هایی چون ایمان به خدا، اعتقاد به حضور او در همه‌جا، خودشناسی، ایمان به معاد، باور به مرگ و خداترسی و ترس از پی‌آمدهای گناه، برای ضبط و مهار انسان و بازداشتن او از گناه لازم است.
بدون ایمان و تکیه‌گاه معنوی، سازمان‌های پلیسی و عوامل بازدارنده بیرونی نیز هرگز نمی‌توانند از رخ دادن گناهان به شایستگی جلوگیری کنند، اما ایمان و اعتقاد درونی، در بازدارندگی آدمی بسیار تأثیر می‌گذارد. اگر آدمی این آیه قرآنی را باور کند، بی‌گمان از غفلت و بی‌خبری و غلتیدن به پرتگاه گناه رهایی می‌یابد: أَ لَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَری؛ «آیا انسان نمی‌داند که خداوند همه اعمالش را می‌بیند.» (علق: 14)
اندیشه درست همراه با ایمان ناب، همچون آینه‌ای بی‌غبار و صیقلی، زیبایی‌ها و زشتی‌ها را نشان می‌دهد. حضرت علی (ع) می‌فرماید: «
ما زَلَّ مَنْ احْسَنَ الْفِکْرَ
» (1)؛ «کسی که نیکو بیندیشد، دست‌خوش لغزش نمی‌شود».
همچنین، اگر آدمی شخصیت و کرامت خویش را به درستی

---

1- میزان الحکمه، محمد محمدی ری‌شهری، ج 7، ص 538.